Δευτέρα 30 Απριλίου 2012
Κυριακή 29 Απριλίου 2012
ΕΛΛΑΣ 'Η ΘΑΝΑΤΟΣ!!!
Πριν πάτε στην κάλπη...
ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ...
Τα ψέματα και τις υποσχέσεις, που ακούμε όλα τα χρόνια από τους προδότες πολιτικούς...
Τις άκυρες και κατά κόρον κάλπικες συγγνώμες, των ιδίων παλιοτόμαρων...
Τους συμπατριώτες μας, που υποφέρουν, από την ανέχεια, την ανεργία, τις απολύσεις...
Τους Ελληνες που δεν άντεξαν την εξαθλίωση κι εβαλαν τερμα στη ζωή τους...
Τους απόμαχους της ζωής, παππούδες και γιαγιάδες, που μιά ζωή δούλεψαν και τώρα στα γεράματα δεν έχουν ούτε τα βασικά, να ζήσουν...
Την υποταγή των κυβερνώντων μαριονετών, στα ξένα αδηφάγα αρπακτικά και συγχρόνως την καταπάτηση του συντάγματος των Ελλήνων...
Και τέλος...
ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ...
ΤΟΥΣ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ...ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΗΣΑΝ ΤΑ ΚΟΚΑΛΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΗ!!!
ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΑΣ!!!
ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΑ ΘΕΛΟΥΝ ΣΚΛΑΒΟΥΣ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΥΣ ΤΟΝ ΤΟΠΟ, 'Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ!!!
ΑΔΕΡΦΙΑ...
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΕΝΗ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ!!!
ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΣΕΙ!!!
ΕΛΛΑΣ 'Η ΘΑΝΑΤΟΣ!!!
Σάββατο 31 Μαρτίου 2012
Κάποτε υπήρχε και φιλότιμο…
1951. Η Ελλάδα προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, καθώς έχει πρόσφατα βγει από τα ερείπια μιας πολυετούς εμπόλεμης κατάστασης που έχει σμπαραλιάσει τη χώρα.
Πρωθυπουργός, ο επονομαζόμενος «Μαύρος Καβαλάρης», ο Νικόλαος Πλαστήρας. Ένας άνθρωπος, τού οποίου ο πατριωτισμός, η ηθική αρετή και η εντιμότητα δύσκολα αμφισβητούνται, ακόμη κι από πολιτικούς αντιπάλους.
Το περίφημο εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ», το οποίο βρισκόταν στην Λεωφόρο Συγγρού, δημοσιεύει αγγελία, ζητώντας οδηγό. Όπως ήταν φυσικό, οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν την θέση, ήταν πολλοί.
Ο υπάλληλος τής «ΦΙΞ» που εξέταζε τις αιτήσεις, κάποια στιγμή κοιτάζει ερευνητικά, κάποιον από τούς υποψήφιους που βρισκόταν εκείνη την ώρα μπροστά του, με έναν τρόπο σαν να προσπαθεί να ξεδιαλύνει κάποιο μυστήριο…
Το επώνυμο που αναγράφεται στην αίτηση εργασίας, είναι «Πλαστήρας»…
«Τον πρωθυπουργό τί τον έχετε;», ρωτά με μια ανάλαφρη και περιπαικτική διάθεση ο υπάλληλος.
Ο μεσόκοπος υποψήφιος, μ’ ένα ύφος ντροπής και ταυτόχρονα μ’ έναν χαμηλόφωνο τόνο, αναλαμβάνει να εξηγήσει: «Είναι αδελφός μου… Είναι όμως επιθυμία, δική μου και δική του, αν υπάρχει κάποιος καταλληλότερος για τούτη τη θέση, να μην σάς επηρεάσει η σχέση αυτή…».
Εσύ, τίμιε αναγνώστη, απλά κάνε την θλιβερή σύγκριση στο μυαλό σου, τού τότε και τού τώρα…
Υπενθυμίζεται, πως ο Νικόλαος Πλαστήρας, εκτός από τις υπηρεσίες του στην πατρίδα, πρόσφερε διακριτικά τον μισθό του σε άπορους και ορφανά παιδιά, ενώ ο ίδιος πέθανε πάμφτωχος… Άφησε πίσω του την «τεράστια» περιουσία, που αποτελούνταν από τα παράσημά του, 216 δραχμές, 10 δολάρια κι ένα σιδερένιο…κρεβάτι εκστρατείας… Ακόμη και το κουστούμι τής κηδείας του, ήταν προσφορά φίλου του…
ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΕ-ΔΩΣΕ... http://www.pare-dose.net
Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012
anti-ntp.net: Εφοριακοί κάνουν…«Δήλωση Αδυναμίας Πληρωμής Αντισυ...
anti-ntp.net: Εφοριακοί κάνουν…«Δήλωση Αδυναμίας Πληρωμής Αντισυ...: «Δήλωση Aδυναμίας Πληρωμής Αντισυνταγματικής Φορολογίας» είναι ο τίτλος της αίτησης που συνένταξαν αγανακτισμένοι εφοριακοί και δικηγόροι εν...
Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012
Έκθεση της μαθήτριας Ν.Κ. Γ' τάξη ΔημοτικούΣχολικό έτος 2011-2012
Η γιαγια
Όταν ο μπαμπάς έκλεισε το μαγαζί (γιατί κανείς δεν έμπαινε πια να ψωνίσει κι έτσι δεν μπορούσε να πληρώνει νοίκι και ΤΕΒΕ) κι η μαμά απολύθηκε, ήρθε να μείνει μαζί μας η γιαγιά απ' το χωριό. Η γιαγιά είναι πολύ καλή και πολύ πλούσια. Παίρνει 300 ευρώ σύνταξη απ' τον ΟΓΑ και τώρα που μένει μαζί μας μας τα δίνει κι είμαστε κι εμείς πολύ πλούσιοι.
Χτες φάγαμε ψάρια, που είναι καλό και ακριβό φαί. Είμαστε όλοι χαρούμενοι και δεν καταλάβαμε γιατί η Μαμά είπε στον Μπαμπά θυμωμένη «Μα για όνομα! Χρυσόψαρα θα φάμε, βρε Σταμάτη;». Κι ο Μπαμπάς (που η Μαμά τον λέει Σταμάτη) είπε «όλα τα κινέζικα είναι πιο φτηνά, ακόμα και τα ψάρια. Με τη σύνταξη της μάνας μου τι ήθελες να φάμε; Μπαρμπούνια;» Και μετά η Μαμά δεν είπε τίποτα και καθήσαμε όλοι στο τραπέζι να φάμε τα χρυσόψαρα. Είχαμε όμως και σαλάτα!
Μετά η γιαγιά πέθανε. Δεν ξέρω αν έφταιγε το χρυσόψαρο που έφαγε ή αν πέθανε από μόνη της, ξέρω μονάχα πως ο Μπαμπάς και η Μαμά πολύ λυπηθήκανε και κλαίγανε και λέγανε «τι θα κάνουμε, τώρα, χωρίς την σύνταξη, Παναγία μου;» και η Παναγία τους λυπήθηκε και τους είπε να βαλσαμώσουμε τη γιαγιά, όπως ο θείος Λεωνίδας είχε βαλσαμώσει εκείνο το κεφάλι από το γουρούνι το άγριο που είχε σκοτώσει στο κυνήγι και το είχε βάλει στον τοίχο της σάλας, στο σπίτι του στο χωριό. Εμείς της γιαγιάς δεν της βαλσαμώσαμε μόνο το κεφάλι. Ολόκληρη τη βαλσαμώσαμε γιατί, όπως είπε κι ο Μπαμπάς «δική μας είναι η γιαγιά κι ό,τι θέλουμε την κάνουμε».
Έτσι τώρα έχουμε τη γιαγιά συνέχεια μαζί μας και παίρνουμε και τη σύνταξη του ΟΓΑ και είμαστε πάντα πλούσιοι. Μόνο που τα βράδυα, όταν μαζευόμαστε τα παιδιά κοντά στο τζάκι, η γιαγιά δεν μας λέει παραμύθια, παρά κάθεται ακούνητη, αμίλητη κι αγέλαστη, όπως ο Μπέρνυ στην ταινία «Τρελλό γουηκέντ στου Μπέρνυ», που είχα δει στην τηλεόραση, όταν έπαιζε. Τώρα δεν παίζει γιατί μας έχουνε κόψει το ρεύμα. Όμως τον Μπέρνυ δεν τον είχανε βαλσαμώσει καλά και μάζευε μύγες, ενώ εμείς τη γιαγιά τέλεια την κάναμε!
Καμιά φορά, για να την βλέπει η γειτονιά (έτσι λέει ο Μπαμπάς), την βγάζουμε έξω και την στήνουμε όρθια δίπλα στην αυλόπορτα. Μοιάζει, τότε, η γιαγιά μ' εκείνον τον ξύλινο ινδιάνο που στήνουν έξω από τα καπνοπωλεία στην Αμερική. Και μια φορά ξεχάσαμε να τη μαζέψουμε κι έβρεξε πολύ κι έγινε μούσκεμα. Και ύστερα τη βάλαμε κοντά στο τζάκι να στεγνώσει, αλλά μάλλον τη βάλαμε πολύ κοντά κι άρπαξε φωτιά. Ευτυχώς ο Μπαμπάς πρόλαβε και την έσβησε γρήγορα, αλλά μας μάλωσε γιατί «κοντέψαμε να αφανίσουμε το μοναδικό μας εισόδημα».
Υ.Γ. Οπως λένε...από μικρό κι από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια...
Δεν γνωρίζω μόνο αν η παραπάνω έκθεση, είναι γιά γέλια, ή γιά κλάματα...
Όταν ο μπαμπάς έκλεισε το μαγαζί (γιατί κανείς δεν έμπαινε πια να ψωνίσει κι έτσι δεν μπορούσε να πληρώνει νοίκι και ΤΕΒΕ) κι η μαμά απολύθηκε, ήρθε να μείνει μαζί μας η γιαγιά απ' το χωριό. Η γιαγιά είναι πολύ καλή και πολύ πλούσια. Παίρνει 300 ευρώ σύνταξη απ' τον ΟΓΑ και τώρα που μένει μαζί μας μας τα δίνει κι είμαστε κι εμείς πολύ πλούσιοι.
Χτες φάγαμε ψάρια, που είναι καλό και ακριβό φαί. Είμαστε όλοι χαρούμενοι και δεν καταλάβαμε γιατί η Μαμά είπε στον Μπαμπά θυμωμένη «Μα για όνομα! Χρυσόψαρα θα φάμε, βρε Σταμάτη;». Κι ο Μπαμπάς (που η Μαμά τον λέει Σταμάτη) είπε «όλα τα κινέζικα είναι πιο φτηνά, ακόμα και τα ψάρια. Με τη σύνταξη της μάνας μου τι ήθελες να φάμε; Μπαρμπούνια;» Και μετά η Μαμά δεν είπε τίποτα και καθήσαμε όλοι στο τραπέζι να φάμε τα χρυσόψαρα. Είχαμε όμως και σαλάτα!
Μετά η γιαγιά πέθανε. Δεν ξέρω αν έφταιγε το χρυσόψαρο που έφαγε ή αν πέθανε από μόνη της, ξέρω μονάχα πως ο Μπαμπάς και η Μαμά πολύ λυπηθήκανε και κλαίγανε και λέγανε «τι θα κάνουμε, τώρα, χωρίς την σύνταξη, Παναγία μου;» και η Παναγία τους λυπήθηκε και τους είπε να βαλσαμώσουμε τη γιαγιά, όπως ο θείος Λεωνίδας είχε βαλσαμώσει εκείνο το κεφάλι από το γουρούνι το άγριο που είχε σκοτώσει στο κυνήγι και το είχε βάλει στον τοίχο της σάλας, στο σπίτι του στο χωριό. Εμείς της γιαγιάς δεν της βαλσαμώσαμε μόνο το κεφάλι. Ολόκληρη τη βαλσαμώσαμε γιατί, όπως είπε κι ο Μπαμπάς «δική μας είναι η γιαγιά κι ό,τι θέλουμε την κάνουμε».
Έτσι τώρα έχουμε τη γιαγιά συνέχεια μαζί μας και παίρνουμε και τη σύνταξη του ΟΓΑ και είμαστε πάντα πλούσιοι. Μόνο που τα βράδυα, όταν μαζευόμαστε τα παιδιά κοντά στο τζάκι, η γιαγιά δεν μας λέει παραμύθια, παρά κάθεται ακούνητη, αμίλητη κι αγέλαστη, όπως ο Μπέρνυ στην ταινία «Τρελλό γουηκέντ στου Μπέρνυ», που είχα δει στην τηλεόραση, όταν έπαιζε. Τώρα δεν παίζει γιατί μας έχουνε κόψει το ρεύμα. Όμως τον Μπέρνυ δεν τον είχανε βαλσαμώσει καλά και μάζευε μύγες, ενώ εμείς τη γιαγιά τέλεια την κάναμε!
Καμιά φορά, για να την βλέπει η γειτονιά (έτσι λέει ο Μπαμπάς), την βγάζουμε έξω και την στήνουμε όρθια δίπλα στην αυλόπορτα. Μοιάζει, τότε, η γιαγιά μ' εκείνον τον ξύλινο ινδιάνο που στήνουν έξω από τα καπνοπωλεία στην Αμερική. Και μια φορά ξεχάσαμε να τη μαζέψουμε κι έβρεξε πολύ κι έγινε μούσκεμα. Και ύστερα τη βάλαμε κοντά στο τζάκι να στεγνώσει, αλλά μάλλον τη βάλαμε πολύ κοντά κι άρπαξε φωτιά. Ευτυχώς ο Μπαμπάς πρόλαβε και την έσβησε γρήγορα, αλλά μας μάλωσε γιατί «κοντέψαμε να αφανίσουμε το μοναδικό μας εισόδημα».
Υ.Γ. Οπως λένε...από μικρό κι από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια...
Δεν γνωρίζω μόνο αν η παραπάνω έκθεση, είναι γιά γέλια, ή γιά κλάματα...
Πέμπτη 15 Μαρτίου 2012
ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗ: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ...
ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗ: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ...: Έλληνες, οι μέρες πλησιάζουν γοργά στην ημερομηνία της εθνικής μας παλλιγενεσίας, όταν ο Ελληνικός λαός τότε όπως και σήμερα υπέφερε υπο το...
Δευτέρα 12 Μαρτίου 2012
ioablognews.blogspot.com: Για όσους δεν θέλουν τις παρελάσεις...
ioablognews.blogspot.com: Για όσους δεν θέλουν τις παρελάσεις...: του Γιώργου Θαλασση Μου τα έχεις πάρει όλα…. Μισθούς, επιδόματα, εθνική αξιοπρέπεια…θέλεις να μου πάρεις και το τελευταίο που μο...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
